Są książki, które nie krzyczą emocjami, nie łamią serca na pół i nie zalewają czytelnika łzami. Zamiast tego siadają obok, podają kubek ciepłej herbaty i mówią: będzie dobrze. „Wczorajsze curry, jutrzejszy chleb” jest właśnie taką powieścią: cichą, uważną i niezwykle czułą.

Izumi Kizara, czyli duet japońskich scenarzystów, opowiada historię, która zaczyna się „po wszystkim”. Kazuki nie żyje od siedmiu lat. Nie obserwujemy momentu straty, nie uczestniczymy w dramatycznym pożegnaniu. Zamiast tego wchodzimy w codzienność tych, którzy zostali - jego żony Tetsuko, ojca, przyjaciół, dalszej rodziny i osób pozornie przypadkowych, których losy splotły się z jego istnieniem. To opowieść o tym, jak wygląda życie po żałobie, kiedy ból nie krzyczy już tak głośno, ale nadal jest obecny i trwa przy nas jak cień.

Największą siłą tej książki jest subtelność. Autorzy nie tłumaczą emocji wprost, nie prowadzą czytelnika za rękę. Zamiast tego pokazują je poprzez drobne gesty, zapachy, przedmioty i codzienne rytuały: świeży chleb ogrzewający dłonie, miska do ryżu, breloczek z bałwankiem, zwykłe wspólne mieszkanie wdowy z teściem. To właśnie w tych małych rzeczach kryje się sens tej historii i sens tytułu, który z początku wydaje się niepozorny, a na końcu okazuje się doskonale trafiony. Wczorajsze curry i jutrzejszy chleb są metaforą pamięci i trwania, tego, co było, i tego, co wciąż może nadejść.

Choć książka dotyka tematu śmierci, nie jest powieścią o rozpaczy. Nie ma tu patosu, dramatycznych wybuchów emocji ani depresyjnej atmosfery. Jest za to życie - nieidealne, czasem dziwaczne, czasem nieporadne, ale prawdziwe. Każdy z bohaterów radzi sobie ze stratą inaczej: jedni utknęli w miejscu, inni próbują ruszyć dalej, jeszcze inni balansują gdzieś pomiędzy. I właśnie ta różnorodność sprawia, że opowieść jest tak autentyczna. Pokazuje, że nie ma jednej właściwej drogi przeżywania żałoby, tak jak nie ma jednego scenariusza na dalsze życie.

Styl Izumi Kizary jest lekki, spokojny, wręcz kojący. Czyta się tę książkę powoli, z uważnością, jakby każde zdanie prosiło, by dać mu chwilę. To literatura, która nie domaga się uwagi. Choć na pierwszy rzut oka ta powieść może wydawać się nudna lub przewidywalna, między kolejnymi słowami kryją się emocje, które trafiają prosto w czytelnicze serce. Nie uderzają gwałtownie, ale zostają na długo, wywołując cichy uśmiech, wzruszenie, refleksję.

Na uznanie zasługuje również polskie tłumaczenie. Jest ono płynne, wyczulone na ton i specyfikę japońskiej prozy. Przypisy są dyskretne i pomocne, nie wybijają z rytmu lektury, a jednocześnie pozwalają lepiej zrozumieć kontekst kulturowy.

„Wczorajsze curry, jutrzejszy chleb” to taka książka-otulacz. To opowieść o sieci relacji, jakie tworzymy przez całe życie, często nie zdając sobie sprawy, jak bardzo jesteśmy dla siebie ważni. O tym, że każdy zostawia po sobie ślad - czasem wielki, innym razem ledwie zauważalny, ale zawsze znaczący i pozostający na długo. To również opowieść o tym, że pamięć nie musi boleć, ale może być ciepła i pełna czułości.

To jedna z tych powieści, które kończy się z lekkim niedosytem – nie dlatego, że czegoś brakuje, ale dlatego, że chciałoby się jeszcze chwilę pobyć z bohaterami, posłuchać ich ciszy, poobserwować ich zwyczajne życie. To perełka dla miłośników literatury japońskiej, spokojnych historii i książek, które leczą nie dźwiękami, lecz delikatnością i słowami.

 

Polecam z całego serca.

 

Kto z Was zna Pawła Huellego i jego twórczość?

Paweł Huelle był jednym z najwybitniejszych polskich pisarzy współczesnych, nieodłącznie związanym z Gdańskiem - miastem, które stało się pełnoprawnym bohaterem jego prozy. Jego opowieści są pełne nostalgii, tajemnicy i refleksji nad przemijaniem. Huelle był mistrzem narracji, który pozostawił po sobie bogaty i niezwykle spójny literacki świat – świat, do którego wciąż chce się wracać.

Twórczość Pawła Huellego od lat zajmuje w moim czytelniczym świecie szczególne miejsce. Jego książki towarzyszą mi od dawna i za każdym razem odkrywam w nich coś nowego. Kilka razy miałam okazję spotkać Pawła Huellego osobiście i każde z tych spotkań było dla mnie wyjątkowym, na długo zapadającym w pamięć doświadczeniem. Z ogromną radością przyjęłam więc informację o powstaniu publikacji „Wędrówki z Weiserem. Spacerownik po twórczości Pawła Huellego”.

„Wędrówki z Weiserem. Spacerownik po twórczości Pawła Huellego” to wyjątkowa, dwuczęściowa publikacja wydana przez Wojewódzką i Miejską Bibliotekę Publiczną w Gdańsku . To nie tylko książka o literaturze, ale także zaproszenie do uważnego, świadomego spacerowania śladami utworów, bohaterów i samego autora.

Pierwsza część, „Motywy”, przybliża czytelnikom najważniejsze inspiracje, tematy i wątki obecne w twórczości Huellego. To doskonałe wprowadzenie zarówno dla znawców, jak i dla tych, którzy dopiero zaczynają swoją przygodę z prozą pisarza.

Druga część, „Miejsca”, ma charakter prawdziwego spacerownika. Prowadzi czytelnika konkretnymi trasami po Gdańsku, zabierając do miejsc znanych z kart powieści i opowiadań. Dzięki mapkom, opisom i literackim odniesieniom możemy dosłownie wejść w świat Pawła Huellego i spojrzeć na miasto jego oczami.

To publikacja, która zachwyci wiernych czytelników Pawła Huellego, a nowych zachęci do pierwszego spotkania z jego prozą.
Osobiście jestem tą pozycją absolutnie oczarowana. Możecie być pewni, że wkrótce wyruszę w jedną z tych wędrówek i zabiorę Was ze sobą.

Publikację można zakupić pod tym adresem.

 

Boże Narodzenie to czas, kiedy słowa nabierają szczególnej mocy, a poezja staje się mostem między ludźmi i pokoleniami.

W tegorocznej Antologii autorzy – zarówno doświadczeni, jak i debiutanci – podzielili się wierszami, które tworzą barwny kalejdoskop emocji: od radosnych hymnów na cześć narodzin Dzieciątka, przez nostalgiczne wspomnienia, aż po refleksje o miłości i pokoju. Podczas lektury wierszy towarzyszą nam obrazy świątecznych chwil, kolęd, zapachów wigilijnych potraw i potrzeba bliskości. A między wierszami znalazła się również pamięć o tych, którzy nie zasiądą już przy stole, lecz trwają w naszych sercach.

Tegoroczna prezentacja Antologii z wierszami na Boże Narodzenie odbyła się 26 listopada br. w Pracownii-Muzeum J. I. Kraszewskiego w Poznaniu. Na spotkaniu zgromadziło się nie tylko bardzo liczne grono Poetek i Poetów, których utwory znalazły się w Antologii Bożonarodzeniowej, ale również wielu miłośników poezji.

Prezentacja utworów przez Poetów, rozmowy, wspominki, miła atmosfera - to wszystko sprawiło, że był to wieczór magiczny i pełen emocji.

Dziękuję Poetkom i Poetom za udział w tegorocznej Antologii bożonarodzeniowej, za zaufanie i za współtworzenie pełnej emocji opowieści o Świętach Bożego Narodzenia.

Dziękuję Pani dr Alicji Przybyszewskiej oraz pracownikom Pracowni-Muzeum J. I. Kraszewskiego w Poznaniu za ugoszczenie nas w w tym wyjątkowym miejscu, gdzie poezja wybrzmiała jeszcze piękniej.

Podziękowania należą się również przybyłym na wczorajsze spotkanie i wysłuchanie utworów z tegorocznej Antologii bożonarodzeniowej.

Antologia Bożonarodzeniowa od kilkudziesięciu lat trafia do czytelników w grudniu, czyniąc Święta jeszcze piękniejszymi. Niech i tym razem będzie podobnie – niech będzie dobrze, niech się spełni.
I niech magia Świąt trwa cały rok, nie tylko parę chwil!

 
                                                            
                                                            Małgorzata Mikos