„Wszyscy zakochani nocą” to niezwykle subtelna, melancholijna opowieść o samotności, zagubieniu i trudnej sztuce nawiązywania bliskości z drugim człowiekiem. Mieko Kawakami zabiera czytelnika do współczesnej Japonii, przedstawiając historię kobiety, która przez lata nauczyła się funkcjonować w świecie, ale niekoniecznie w pełni w nim uczestniczyć.

Fuyuko ma trzydzieści cztery lata, pracuje jako korektorka i prowadzi spokojne, niemal całkowicie pozbawione kontaktów towarzyskich życie. Jej codzienność wyznaczają zawodowe obowiązki, powtarzalne czynności i przyzwyczajenia, za którymi skrywa swoje lęki oraz niepewność. Dopiero znajomość z przebojową Hijiri, a następnie spotkanie z tajemniczym Mitsutsuką sprawiają, że w jej uporządkowanej rzeczywistości zaczyna się coś zmieniać. Nie jest to jednak łatwa przemiana, ponieważ bohaterka musi zmierzyć się przede wszystkim z własnymi ograniczeniami.

Kawakami z ogromną wrażliwością przygląda się ludzkim emocjom, niespełnionym pragnieniom i potrzebie bycia zauważonym. Porusza przy tym trudne zagadnienia, takie jak wyobcowanie, uzależnienie, społeczne oczekiwania wobec kobiet czy niemożność odnalezienia swojego miejsca wśród innych. Szczególnie przejmujące jest to, jak niepostrzeżenie samotność może stać się codziennością, a próby zagłuszenia wewnętrznej pustki prowadzić do kolejnych problemów.

To powieść, której siła tkwi przede wszystkim w atmosferze, oszczędności języka i umiejętnym przedstawieniu pozornie zwyczajnych sytuacji. Akcja rozwija się niespiesznie, a wiele emocji pozostaje ukrytych pomiędzy słowami. Nie każdemu przypadnie do gustu taka forma narracji, podobnie jak sama Fuyuko, której bierność i nieporadność mogą chwilami wywoływać zniecierpliwienie. Jednocześnie trudno pozostać obojętnym wobec jej pragnienia bliskości i nieśmiałych prób zmiany własnego życia.

„Wszyscy zakochani nocą” nie jest historią oferującą proste rozwiązania ani jednoznaczne odpowiedzi. Pozostawia natomiast przestrzeń do refleksji nad tym, jak często przyzwyczajamy się do samotności, jak trudno przełamać własne bariery i jak wielkiego wysiłku wymaga czasem otwarcie się na drugiego człowieka.

To spokojna, refleksyjna i momentami bolesna opowieść, która przypomina, że nawet najmniejsza zmiana może być początkiem czegoś ważnego. Książka dla czytelników ceniących literaturę psychologiczną, pełną niedopowiedzeń, emocjonalnych niuansów i skłaniających do przemyśleń obserwacji.

 

Serdecznie polecam. 

 

A gdyby tak wybrać się do Wenecji, Hongkongu, Belfastu... Albo do Pragi, Tel Awiwu czy Barcelony? Tylko zapomnijcie o pocztówkach, zabytkach i turystycznych atrakcjach. Seria Noir od Wydawnictwa Claroscuro zabiera czytelnika w podróż po mrocznej stronie tych miast. Tam, gdzie kończą się przewodniki, a zaczynają ludzkie dramaty, tajemnice i świetnie napisane historie.

To jedna z tych serii, przy których naprawdę spędziłam znakomity czas. Każdy tom to zbiór opowiadań osadzonych w konkretnych dzielnicach danego miasta, dzięki czemu czuć autentyczną atmosferę, lokalny koloryt i problemy, o których nie przeczyta się w przewodniku turystycznym ani nie dowie podczas krótkiego city breaku. To nie tylko znakomite kryminały, ale także thrillery psychologiczne, dramaty obyczajowe, historie z nutą czarnego humoru, a czasem nawet z odrobiną realizmu magicznego.

Największym atutem tej serii są jednak same opowiadania. Naprawdę trudno trafić na słabszy tekst. Jedne intrygują pomysłem, inne zaskakują zakończeniem, a jeszcze inne zostają w głowie na długo po lekturze. To idealny format zarówno na jeden wieczór, jak i na dłuższą przygodę z literaturą z różnych zakątków świata.

Dodatkową przyjemność sprawia odkrywanie autorów, których wcześniej się nie znało, choć w tej serii nie brakuje też wielkich nazwisk, takich jak Lee Child, Dennis Lehane, Michael Connelly, Don Winslow, Joyce Carol Oates czy Steve Cavanagh.

Jeśli lubicie dobrą literaturę z niepowtarzalnym klimatem, to gorąco polecam Wam właśnie serię Noir. To podróż do miast, jakiej nie zaproponuje żaden przewodnik ani biuro podróży. I właśnie dlatego warto w nią wyruszyć.

 

Są książki, które po prostu się czyta i takie, których doświadcza się całym sobą. „Obłokobujanie” Patti Smith bezsprzecznie należy do tej drugiej grupy. Książka niewielkiego rozmiaru, a jednak ogromna w wymiarze duchowym, nie opowiada historii w tradycyjnym sensie, ale zaprasza do uważnego trwania, odczuwania i spokojnego oddechu.

Nie sposób zamknąć tej publikacji w jednym gatunku. To połączenie poetyckiej prozy, eseju o lirycznym zabarwieniu i refleksji nad dzieciństwem, pamięcią oraz samą obecnością w świecie. Patti Smith swobodnie przemieszcza się między narracją a poezją, jak ktoś, kto dawno przestał komukolwiek cokolwiek udowadniać - literackiemu światu, odbiorcom czy samej sobie. Jej pisanie pozbawione jest przesady i teatralności, i cechuje je prostota, przejrzystość i szczerość. Zdania sprawiają wrażenie nie tyle skonstruowanych, co wypuszczonych z wnętrza człowieka. Jak oddech przynoszący ukojenie.

„Obłokobujanie” projekt, który powstał z poczucia wewnętrznej pustki, przytłumionych emocji i wczesnowiosennego zawieszenia pomiędzy porami roku. I właśnie z tego źródła czerpie swoją siłę. Autorka wraca do lat dziecięcych, do domu, który ją uformował, do chwil pozornie nieistotnych, a w rzeczywistości kluczowych. To opowieść autobiograficzna tylko częściowo, ponieważ pozbawiona jest chronologii i potrzeby dokumentowania faktów. Pamięć funkcjonuje tu jak sen, a świat realny miesza się z wyobrażeniami, a pojedynczy detal potrafi przynieść więcej emocji i znaczeń niż najpiękniejszy pejzaż.

Rzeczywistość oglądana oczami Patti Smith ma w sobie coś z baśni, choć autorka konsekwentnie zaznacza, że nie mamy do czynienia z fikcją, że wszystko wydarzyło się naprawdę. Ta baśniowość nie wypływa z fantazjowania, ale z głębokiej wrażliwości autorki. Z umiejętności dostrzegania tego, co wymyka się codzienności, etykietom i uproszczeniom. Z niezgody na zdrowy rozsądek i przymus „dorastania”. W świecie „Obłokobujania” bezruch nie jest słabością, smutek nie domaga się natychmiastowej reakcji i jego naprawy, a zatrzymanie się staje się cichym sprzeciwem wobec rzeczywistości pędzącej bez wytchnienia.

To lektura wymagająca uważności i spokoju. Nie toleruje pośpiechu ani czytania jedynie fragmentów. Najlepiej ofiarować jej jeden cichy wieczór, pozwolić myślom swobodnie krążyć i zaakceptować fakt, że nie wszystko musi od razu znaleźć wyjaśnienie. Oddziaływanie zawartości tej książki zależy od stanu czytelnika - jednych ukoi, innym da chwilowe poczucie bezpieczeństwa, a jeszcze innych skonfrontuje z własną wrażliwością.

„Obłokobujanie” nie jest książką prostą ani jednoznaczną. Dla części odbiorców może okazać się zbyt oderwana od codzienności, nadmiernie intymna lub zbyt subtelna. Właśnie ta subtelność stanowi o sile tej książki. Patti Smith przypomina w niej, że znaczenie nie zawsze rodzi się z aktywności, bo czasem wystarczy być i oddychać. Doświadczać. Podziwiać. Być.

To nie jest książka, która zmienia świat. Ona zmienia perspektywę patrzenia.

 

 Serdecznie polecam! 

 

„Wyspa pajęczych lilii” to powieść, której się nie czyta, ale stopniowo się w niej zatraca. Li Kotomi, laureatka Nagrody im. Akutagawy, kreśli rzeczywistość z pozoru kameralną i odciętą od świata, a jednocześnie nasyconą znaczeniami, napięciem i pytaniami bez prostych odpowiedzi. To proza delikatna i wymagająca skupienia, lecz w zamian oferująca coś wyjątkowego: intensywne, wielowarstwowe doświadczenie, które pozostaje w myślach długo po zamknięciu książki.

Historia rozpoczyna się od sceny, w której fale wyrzucają na brzeg nieprzytomną dziewczynę pozbawioną wspomnień. Otrzymuje ona imię Umi oraz schronienie u Yony, a wraz z nimi możliwość rozpoczęcia życia od nowa w społeczności kierowanej przez kapłanki noro. Szybko jednak okazuje się, że domniemane bezpieczeństwo ma swoją cenę, a wyspa funkcjonuje według ścisłej hierarchii, własnych reguł językowych i nienaruszalnych rytuałów. To miejsce nie tylko daje ochronę, ale też sprawuje ścisłą kontrolę.

Jednym z najmocniejszych elementów powieści pozostaje język. Kotomi posługuje się narracją poetycką, rytmiczną, pełną sugestywnych obrazów balansujących między realizmem a sferą mitu. Język nie służy tu wyłącznie opowiadaniu historii, staje się jej osią i jednym z kluczowych tematów. Autorka pokazuje, że mowa może być nośnikiem pamięci, narzędziem władzy oraz mechanizmem wykluczania tych, którzy nie potrafią się nią posługiwać. Szczególnie interesujące jest to, że czytelnik, podobnie jak Umi, początkowo nie rozumie języka wyspy, a sens wyłania się powoli, wymagając cierpliwości i pełnego zanurzenia w opowieści.

Pod mitologiczną i inicjacyjną warstwą wyraźnie pobrzmiewa komentarz społeczny. Kotomi bez wahania podejmuje temat władzy, płci oraz opresji przekazywanej z pokolenia na pokolenie. Społeczność, w której kobiety sprawują absolutną kontrolę, nie jawi się jako utopia, lecz jako zwierciadło pokazujące, że każdy system oparty na wykluczeniu, a nawet zrodzony z dawnych traum, może prowadzić do przemocy. Umi, jako „ta nowa”, osoba zadająca pytania i niepasująca do narzuconych ram, staje się jednocześnie zagrożeniem dla porządku i jego najważniejszym testem.

Narracja rozwija się niespiesznie. Relacja między Umi a Yoną budowana jest w ciszy, drobnych gestach i znaczących niedomówieniach. Takie tempo może początkowo zniechęcać, lecz okazuje się w pełni uzasadnione i pozwala czytelnikowi oswoić się z wyspą, poczuć jej klaustrofobię, piękno i narastający niepokój. W drugiej części powieści emocje i znaczenia wyraźnie się zagęszczają, a ujawniane sekrety zmieniają perspektywę na to, co wcześniej wydawało się oczywiste.

„Wyspa pajęczych lilii” to opowieść o zagubieniu i dojrzewaniu, o potrzebie bycia częścią wspólnoty oraz o kosztach, jakie czasem się z tym wiążą. To także historia o samotności, więzi i odwadze myślenia wbrew narzuconym schematom. Nie jest to lektura prosta ani jednoznaczna i właśnie w tym tkwi jej siła. Li Kotomi udowadnia, że powieść może łączyć piękno formy z intelektualnym wyzwaniem i głęboko humanistycznym przesłaniem.

To książka, która jednocześnie uwiera i zachwyca. Smakuje jak sól pozostająca na skórze po kąpieli w morzu, jak intensywny zapach czerwonych pajęczych lilii, którego nie sposób wymazać z pamięci. Zostaje z czytelnikiem na długo.

 

Serdecznie polecam! 

 

Lubię książki, które nie próbują za wszelką cenę szokować. Takie, które zamiast wielkich dramatów opowiadają o zwyczajnym życiu, a mimo to zostają w głowie na długo. „Właściwa stacja” Joanny Tekieli taka właśnie jest - spokojna i niezwykle prawdziwa. Nie goni za efektownymi zwrotami akcji, tylko z ogromną wrażliwością pokazuje, że największe życiowe rewolucje często zaczynają się od jednego, z pozoru nieistotnego kroku.

Są takie chwile, kiedy wszystko, co do tej pory dawało nam poczucie bezpieczeństwa, nagle przestaje istnieć. Utrata pracy, rozpad wieloletniego związku czy świadomość, że trzeba na nowo poukładać swoje życie, potrafią odebrać człowiekowi nadzieję. Właśnie w takim życiowym momencie poznajemy Wandę - kobietę po pięćdziesiątce, która musi zmierzyć się nie tylko z nową rzeczywistością, ale przede wszystkim z własnym lękiem przed zmianą, samotnością i przekonaniem, że być może najlepsze już za nią.

Od pierwszych stron mocno kibicowałam Wandzie. Nie dlatego, że jest wyjątkową bohaterką, ale właśnie dlatego, że jest tak bardzo zwyczajna. Taka jak ja, moja sąsiadka czy koleżanka. Wątpi, popełnia błędy, czasem brakuje jej odwagi, a jednak każdego dnia próbuje zrobić kolejny krok naprzód. Joanna Tekieli nie tworzy postaci idealnych, ale zawsze daje nam ludzi z krwi i kości, których problemy mogłyby wydarzyć się tuż obok nas. Dzięki temu historia Wandy staje się nam tak bliska już od pierwszych stron.

Nie ma tu magicznych rozwiązań ani spektakularnych przemian. Jest za to codzienność, małe sukcesy, chwile zwątpienia i powolne odzyskiwanie wiary we własne możliwości. To właśnie ta subtelność sprawia, że emocje bohaterów wydają się tak autentyczne i możemy się z nimi poniekąd utożsamiać.

Ogromnym atutem tej powieści są również relacje między bohaterami. Nie zawsze łatwe, czasami bolesne, innym razem pełne ciepła i zrozumienia. Autorka pięknie pokazuje, że wsparcie potrafi nadejść z najmniej oczekiwanej strony, a ludzie, których spotykamy przypadkiem, niekiedy odgrywają w naszym życiu większą rolę niż ci, których znamy od lat. To przypomnienie, że warto otworzyć się na nowe znajomości i nie zamykać serca tylko dlatego, że kiedyś zostało zranione.

Czytając tę książkę, kilka razy się uśmiechnęła, czując to wyjątkowe ciepło na serduchu. Musicie wiedzieć, że ta książka to jedna z tych powieści, które otulają czytelnika i pozwalają na chwilę zwolnić. „Właściwa stacja” skłania do zastanowienia się nad własnym życiem, nad tym, ile razy odkładamy siebie na później, bo wydaje nam się, że jest już za późno na marzenia, zmiany czy odrobinę szczęścia.

Nie bez powodu od lat sięgam po książki Joasi i każdemu je gorąco polecam. Jej styl ma w sobie wyjątkową lekkość i naturalność. Pisze tak, że kolejne strony znikają niepostrzeżenie, a jednocześnie między wierszami zostawia coś znacznie cenniejszego niż sama opowieść - refleksję. Tak samo jest z „Właściwą stacją”, która bez moralizowania przypomina nam, że warto słuchać siebie, nie bać się nowych początków i nie pozwalać, by wiek albo opinie innych decydowały o naszym życiu.

„Właściwa stacja” zostawiła mnie przede wszystkim z nadzieją i z przekonaniem, że nawet jeśli dziś stoimy na „życiowym peronie” z poczuciem zagubienia, to nie oznacza, że nasz pociąg już odjechał. Być może ten właściwy dopiero nadjeżdża. Tylko trzeba jeszcze chwilę zaczekać, przygotowując się na kolejną wyjątkową podróż.

„Właściwa stacja” to ciepła, mądra i pełna emocji opowieść o odwadze, dojrzewaniu do zmian i odnajdywaniu siebie, a takich historii nigdy nie jest za wiele. Polecam całym serduchem, jak każdą powieść Joasi Tekieli.

 

Carla Montero

Warszawa, 30 05 2026 

 

„Taniec demonów” Ester Singer Kreitman to proza cicha w formie, a zarazem przytłaczająca pod względem przekazu. Autobiograficzna powieść opublikowana w 1936 roku, która czytana z dzisiejszej perspektywy wcale nie traci na sile. Wręcz przeciwnie, zyskuje dodatkowe warstwy znaczeń, bo współczesność wreszcie dostarcza nam narzędzi, by naprawdę usłyszeć głos przez lata spychany na margines.

Autorka, starsza siostra Izraela Jehoszua Singera oraz Isaaca Bashevisa Singera, snuje własną historię, ukrywając ją pod postacią Dwojrele. To narracja z wnętrza ortodoksyjnej rodziny rabina, lecz diametralnie odmienna od perspektywy znanej z twórczości jej braci. Jeśli „Urząd mojego ojca” można czytać jako opowieść syna, „Taniec demonów” jest zapisem doświadczenia córki. I właśnie treść tej książki dlatego boli bardziej, ponieważ obraz w niej przedstawiony jest mroczniejszy, pozbawiony nostalgii i sentymentalnego filtra. Zamiast mitu dzieciństwa pojawia się tu wyczerpująca praca, upokorzenie, głód wiedzy oraz desperackie poszukiwanie sensu.

Dwojrele dorasta w rzeczywistości, w której kobiecość oznacza z góry przypisaną niewidzialność. Edukacja, autonomia, prawo decydowania o sobie, a nawet o własnym stroju, pozostają poza jej zasięgiem. Jej los został przesądzony wcześniej: ma wyjść za mąż, rodzić dzieci, prowadzić dom i nie zadawać pytań. Jedno z nich, wypowiedziane w dzieciństwie: „Kim będę?”, spotyka się z odpowiedzią, która niesie się echem przez całą powieść - „Nikim”. To słowo staje się zarówno wyrokiem, jak i iskrą buntu, który nigdy nie wygasa do końca, a tli się, dając nadzieję.

Autorka pisze bez znieczulenia i bez pobłażania, nie tylko wobec świata, który portretuje, lecz także wobec samej siebie. Nie upiększa ortodoksyjnych środowisk żydowskich, a odsłania hipokryzję, chciwość, przemoc - symboliczną i dosłowną - oraz nierówność między kobietami a mężczyznami. Mężczyźni oddają się studiowaniu Tory i Talmudu, kobiety niosą na sobie cały ciężar codziennego życia: emocjonalny, fizyczny i materialny. Nawet małżeństwo, które miało przynieść ratunek, okazuje się kolejnym zamknięciem.

Siła „Tańca demonów” nie sprowadza się jednak wyłącznie do jego feministycznego przesłania, jak na swoje czasy wręcz wywrotowego. To również znakomita powieść o dorastaniu, o kształtowaniu tożsamości, o próbie „bycia kimś” w świecie, który konsekwentnie odmawia prawa do bycia. Proza uderza naturalnością i szczerością, a język jest prosty, niesztuczny, wolny od maniery, a zarazem głęboko poruszający. Czytelnik ma poczucie, że ta książka musiała powstać i że jest jak rozmowa autorki z samą sobą. Taki gest ocalenia własnego głosu i istnienia.

Z ogromną uważnością Autorka opisuje realia żydowskiego życia sprzed I wojny światowej: prowincjonalne miasteczka, Warszawę, napięcie między tradycją a nowoczesnością, kuszącą obietnicę wielkiego miasta, idee socjalistyczne i narastające konflikty moralne. Choć powieść jest mocno zakorzeniona w konkretnym czasie i miejscu, jej przesłanie pozostaje zaskakująco aktualne. Historia kobiety walczącej o prawo do myślenia, czytania i samostanowienia nie podlega przedawnieniu.

„Taniec demonów” rozpoczyna się spokojnie, by zakończyć się uczuciem ściśniętego gardła. Pod względem literackim nie ustępuje książkom braci Singerów, a w wymiarze historycznym i emocjonalnym okazuje się głosem jedynym w swoim rodzaju. Dziś, gdy twórczość Ester Singer Kreitman odzyskuje należne miejsce, staje się jasne, że nie była jedynie „siostrą wybitnych pisarzy”. Była wybitną pisarką. Pisarką bezkompromisową, odważną i do granic szczerą.

To powieść, po którą sięga się nie tylko po to, przenieść się do świata, który przeminął, przyjrzeć się jego blaskom i cieniom, poznać tajemnice i grzechy, ale przede wszystkim po to, by lepiej zrozumieć rzeczywistość, w której nadal funkcjonujemy. I samych siebie.