„Wyspa pajęczych lilii” to powieść, której się nie czyta, ale stopniowo się w niej zatraca. Li Kotomi, laureatka Nagrody im. Akutagawy, kreśli rzeczywistość z pozoru kameralną i odciętą od świata, a jednocześnie nasyconą znaczeniami, napięciem i pytaniami bez prostych odpowiedzi. To proza delikatna i wymagająca skupienia, lecz w zamian oferująca coś wyjątkowego: intensywne, wielowarstwowe doświadczenie, które pozostaje w myślach długo po zamknięciu książki.

Historia rozpoczyna się od sceny, w której fale wyrzucają na brzeg nieprzytomną dziewczynę pozbawioną wspomnień. Otrzymuje ona imię Umi oraz schronienie u Yony, a wraz z nimi możliwość rozpoczęcia życia od nowa w społeczności kierowanej przez kapłanki noro. Szybko jednak okazuje się, że domniemane bezpieczeństwo ma swoją cenę, a wyspa funkcjonuje według ścisłej hierarchii, własnych reguł językowych i nienaruszalnych rytuałów. To miejsce nie tylko daje ochronę, ale też sprawuje ścisłą kontrolę.

Jednym z najmocniejszych elementów powieści pozostaje język. Kotomi posługuje się narracją poetycką, rytmiczną, pełną sugestywnych obrazów balansujących między realizmem a sferą mitu. Język nie służy tu wyłącznie opowiadaniu historii, staje się jej osią i jednym z kluczowych tematów. Autorka pokazuje, że mowa może być nośnikiem pamięci, narzędziem władzy oraz mechanizmem wykluczania tych, którzy nie potrafią się nią posługiwać. Szczególnie interesujące jest to, że czytelnik, podobnie jak Umi, początkowo nie rozumie języka wyspy, a sens wyłania się powoli, wymagając cierpliwości i pełnego zanurzenia w opowieści.

Pod mitologiczną i inicjacyjną warstwą wyraźnie pobrzmiewa komentarz społeczny. Kotomi bez wahania podejmuje temat władzy, płci oraz opresji przekazywanej z pokolenia na pokolenie. Społeczność, w której kobiety sprawują absolutną kontrolę, nie jawi się jako utopia, lecz jako zwierciadło pokazujące, że każdy system oparty na wykluczeniu, a nawet zrodzony z dawnych traum, może prowadzić do przemocy. Umi, jako „ta nowa”, osoba zadająca pytania i niepasująca do narzuconych ram, staje się jednocześnie zagrożeniem dla porządku i jego najważniejszym testem.

Narracja rozwija się niespiesznie. Relacja między Umi a Yoną budowana jest w ciszy, drobnych gestach i znaczących niedomówieniach. Takie tempo może początkowo zniechęcać, lecz okazuje się w pełni uzasadnione i pozwala czytelnikowi oswoić się z wyspą, poczuć jej klaustrofobię, piękno i narastający niepokój. W drugiej części powieści emocje i znaczenia wyraźnie się zagęszczają, a ujawniane sekrety zmieniają perspektywę na to, co wcześniej wydawało się oczywiste.

„Wyspa pajęczych lilii” to opowieść o zagubieniu i dojrzewaniu, o potrzebie bycia częścią wspólnoty oraz o kosztach, jakie czasem się z tym wiążą. To także historia o samotności, więzi i odwadze myślenia wbrew narzuconym schematom. Nie jest to lektura prosta ani jednoznaczna i właśnie w tym tkwi jej siła. Li Kotomi udowadnia, że powieść może łączyć piękno formy z intelektualnym wyzwaniem i głęboko humanistycznym przesłaniem.

To książka, która jednocześnie uwiera i zachwyca. Smakuje jak sól pozostająca na skórze po kąpieli w morzu, jak intensywny zapach czerwonych pajęczych lilii, którego nie sposób wymazać z pamięci. Zostaje z czytelnikiem na długo.

 

Serdecznie polecam! 

 

Carla Montero

Warszawa, 30 05 2026 

 

„Taniec demonów” Ester Singer Kreitman to proza cicha w formie, a zarazem przytłaczająca pod względem przekazu. Autobiograficzna powieść opublikowana w 1936 roku, która czytana z dzisiejszej perspektywy wcale nie traci na sile. Wręcz przeciwnie, zyskuje dodatkowe warstwy znaczeń, bo współczesność wreszcie dostarcza nam narzędzi, by naprawdę usłyszeć głos przez lata spychany na margines.

Autorka, starsza siostra Izraela Jehoszua Singera oraz Isaaca Bashevisa Singera, snuje własną historię, ukrywając ją pod postacią Dwojrele. To narracja z wnętrza ortodoksyjnej rodziny rabina, lecz diametralnie odmienna od perspektywy znanej z twórczości jej braci. Jeśli „Urząd mojego ojca” można czytać jako opowieść syna, „Taniec demonów” jest zapisem doświadczenia córki. I właśnie treść tej książki dlatego boli bardziej, ponieważ obraz w niej przedstawiony jest mroczniejszy, pozbawiony nostalgii i sentymentalnego filtra. Zamiast mitu dzieciństwa pojawia się tu wyczerpująca praca, upokorzenie, głód wiedzy oraz desperackie poszukiwanie sensu.

Dwojrele dorasta w rzeczywistości, w której kobiecość oznacza z góry przypisaną niewidzialność. Edukacja, autonomia, prawo decydowania o sobie, a nawet o własnym stroju, pozostają poza jej zasięgiem. Jej los został przesądzony wcześniej: ma wyjść za mąż, rodzić dzieci, prowadzić dom i nie zadawać pytań. Jedno z nich, wypowiedziane w dzieciństwie: „Kim będę?”, spotyka się z odpowiedzią, która niesie się echem przez całą powieść - „Nikim”. To słowo staje się zarówno wyrokiem, jak i iskrą buntu, który nigdy nie wygasa do końca, a tli się, dając nadzieję.

Autorka pisze bez znieczulenia i bez pobłażania, nie tylko wobec świata, który portretuje, lecz także wobec samej siebie. Nie upiększa ortodoksyjnych środowisk żydowskich, a odsłania hipokryzję, chciwość, przemoc - symboliczną i dosłowną - oraz nierówność między kobietami a mężczyznami. Mężczyźni oddają się studiowaniu Tory i Talmudu, kobiety niosą na sobie cały ciężar codziennego życia: emocjonalny, fizyczny i materialny. Nawet małżeństwo, które miało przynieść ratunek, okazuje się kolejnym zamknięciem.

Siła „Tańca demonów” nie sprowadza się jednak wyłącznie do jego feministycznego przesłania, jak na swoje czasy wręcz wywrotowego. To również znakomita powieść o dorastaniu, o kształtowaniu tożsamości, o próbie „bycia kimś” w świecie, który konsekwentnie odmawia prawa do bycia. Proza uderza naturalnością i szczerością, a język jest prosty, niesztuczny, wolny od maniery, a zarazem głęboko poruszający. Czytelnik ma poczucie, że ta książka musiała powstać i że jest jak rozmowa autorki z samą sobą. Taki gest ocalenia własnego głosu i istnienia.

Z ogromną uważnością Autorka opisuje realia żydowskiego życia sprzed I wojny światowej: prowincjonalne miasteczka, Warszawę, napięcie między tradycją a nowoczesnością, kuszącą obietnicę wielkiego miasta, idee socjalistyczne i narastające konflikty moralne. Choć powieść jest mocno zakorzeniona w konkretnym czasie i miejscu, jej przesłanie pozostaje zaskakująco aktualne. Historia kobiety walczącej o prawo do myślenia, czytania i samostanowienia nie podlega przedawnieniu.

„Taniec demonów” rozpoczyna się spokojnie, by zakończyć się uczuciem ściśniętego gardła. Pod względem literackim nie ustępuje książkom braci Singerów, a w wymiarze historycznym i emocjonalnym okazuje się głosem jedynym w swoim rodzaju. Dziś, gdy twórczość Ester Singer Kreitman odzyskuje należne miejsce, staje się jasne, że nie była jedynie „siostrą wybitnych pisarzy”. Była wybitną pisarką. Pisarką bezkompromisową, odważną i do granic szczerą.

To powieść, po którą sięga się nie tylko po to, przenieść się do świata, który przeminął, przyjrzeć się jego blaskom i cieniom, poznać tajemnice i grzechy, ale przede wszystkim po to, by lepiej zrozumieć rzeczywistość, w której nadal funkcjonujemy. I samych siebie.

 

 

„Ruda Kejla” Isaaka Bashevisa Singera to powieść szczególna, wyróżniająca się nie tylko w obrębie dorobku autora, lecz także na tle literatury XX wieku. Przez długi czas pozostawała na uboczu, drukowana pierwotnie w odcinkach w prasie jidyszowej i nigdy w pełni nieukształtowana jako klasyczna, domknięta narracja. Paradoksalnie to właśnie jej fragmentaryczna forma i pewna narracyjna nieciągłość stanowią o jej sile. „Ruda Kejla” brzmi jak zapis życia. Jest on surowy, pozbawiony literackich filtrów i wygładzeń.

Singer opowiada losy kobiety z warszawskiego marginesu - prostytutki, która wychodzi za mąż i próbuje rozpocząć nowe, „porządne” życie. Ta próba okazuje się jednak iluzją. Kejla pozostaje uwięziona w sieci biedy, męskiej dominacji, przemocy i społecznych zależności, z których nie da się wyrwać jednym ruchem. Jej marzenie o spokojnej egzystencji zgodnej z religijnymi zasadami zderza się z rzeczywistością, w której pobożność, grzech i moralność nieustannie się przenikają, a wybory rzadko bywają jednoznaczne czy naprawdę wolne.

Jednym z najmocniejszych elementów powieści jest wykreowany świat. Singer z niezwykłą dokładnością i bez sentymentalnych upiększeń odtwarza żydowski półświatek Warszawy i Nowego Jorku z początku XX wieku - przestrzeń biedy, prostytucji i drobnej przestępczości, ale także intensywnej religijności i duchowych napięć. To rzeczywistość pełna sprzeczności, w której sacrum i profanum splatają się w codziennym, bolesnym doświadczeniu. Momentami narracja przybiera niemal dokumentalny charakter. Zapisuje bowiem obyczaje, język, hierarchie społeczne oraz konflikty wewnątrz diaspory, zarówno tej europejskiej, jak i emigracyjnej.

Postać Rudej Kejli budzi sprzeczne emocje i właśnie w tej niejednoznaczności kryje się jej literacka wiarygodność. Jest jednocześnie silna i bezbronna, zdeterminowana, a zarazem podatna na manipulację. Bywa też impulsywna, a chwilami niemal dziecięco zagubiona. Nie staje się figurą emancypacji ani symboliczną bohaterką. Pozostaje raczej ofiarą świata, który nie daje realnych alternatyw. Singer nie idealizuje jej ani nie potępia. Pokazuje, jak środowisko, ubóstwo i brak dostępu do edukacji zamykają człowieka w kręgu powtarzalnych ról. Kejla staje się soczewką, przez którą widać brutalność patriarchalnej dominacji oraz złudność społecznego awansu.

Wątek emigracji - marzenia o Ameryce jako przestrzeni ucieczki ku „lepszemu życiu” - nadaje powieści wymiar uniwersalny. Losy bohaterów Singera wpisują się w ponadczasową opowieść o wykluczonych: ludziach zmuszonych do migracji, pozbawionych kapitału kulturowego i społecznego, próbujących odnaleźć się w nowych realiach, które często okazują się równie bezlitosne jak te, z których uciekli. W tym sensie „Ruda Kejla” pozostaje zaskakująco aktualna. Zmieniają się miejsca i historyczne momenty, ale mechanizmy biedy, migracji i marginalizacji pozostają niepokojąco podobne, wręcz takie same.

Styl Singera bywa zawiły, chwilami nierówny, a finał sprawia wrażenie otwartego, jakby niedopowiedzianego. Nie jest to jednak słabość, ale cecha tekstu wyrastającego z tradycji narracji prasowej i ustnej. Brak jednoznacznego domknięcia zmusza czytelnika do własnych interpretacji, pozostawiając go z pytaniami o los Kejli, sens jej decyzji oraz granice wolnej woli w świecie zdominowanym przez okoliczności.

Istotną wartością polskiego wydania jest przekład dokonany bezpośrednio z jidysz - rzadkość w przypadku prozy Singera. Dzięki temu powieść zachowuje naturalny rytm języka oryginału i jego bliskość, co dodatkowo wzmacnia surowość oraz emocjonalną intensywność tekstu.

„Ruda Kejla” to lektura wymagająca, chwilami brutalna i mroczna, ale jest to mrok codzienności, nie literackiej sensacji. To opowieść o pragnieniu godności, o niemożności zerwania z przeszłością i o wysokiej cenie marzeń. Jednocześnie stanowi ważne świadectwo świata, który przeminął: żydowskiej społeczności Europy Środkowo-Wschodniej oraz jej emigracyjnych losów. Książka trudna, ale głęboko poruszająca, pozostająca w czytelniku długo po jej przeczytaniu.

 

Zachęcam do sięgnięcia po tę książkę.

 

Są książki, które nie krzyczą emocjami, nie łamią serca na pół i nie zalewają czytelnika łzami. Zamiast tego siadają obok, podają kubek ciepłej herbaty i mówią: będzie dobrze. „Wczorajsze curry, jutrzejszy chleb” jest właśnie taką powieścią: cichą, uważną i niezwykle czułą.

Izumi Kizara, czyli duet japońskich scenarzystów, opowiada historię, która zaczyna się „po wszystkim”. Kazuki nie żyje od siedmiu lat. Nie obserwujemy momentu straty, nie uczestniczymy w dramatycznym pożegnaniu. Zamiast tego wchodzimy w codzienność tych, którzy zostali - jego żony Tetsuko, ojca, przyjaciół, dalszej rodziny i osób pozornie przypadkowych, których losy splotły się z jego istnieniem. To opowieść o tym, jak wygląda życie po żałobie, kiedy ból nie krzyczy już tak głośno, ale nadal jest obecny i trwa przy nas jak cień.

Największą siłą tej książki jest subtelność. Autorzy nie tłumaczą emocji wprost, nie prowadzą czytelnika za rękę. Zamiast tego pokazują je poprzez drobne gesty, zapachy, przedmioty i codzienne rytuały: świeży chleb ogrzewający dłonie, miska do ryżu, breloczek z bałwankiem, zwykłe wspólne mieszkanie wdowy z teściem. To właśnie w tych małych rzeczach kryje się sens tej historii i sens tytułu, który z początku wydaje się niepozorny, a na końcu okazuje się doskonale trafiony. Wczorajsze curry i jutrzejszy chleb są metaforą pamięci i trwania, tego, co było, i tego, co wciąż może nadejść.

Choć książka dotyka tematu śmierci, nie jest powieścią o rozpaczy. Nie ma tu patosu, dramatycznych wybuchów emocji ani depresyjnej atmosfery. Jest za to życie - nieidealne, czasem dziwaczne, czasem nieporadne, ale prawdziwe. Każdy z bohaterów radzi sobie ze stratą inaczej: jedni utknęli w miejscu, inni próbują ruszyć dalej, jeszcze inni balansują gdzieś pomiędzy. I właśnie ta różnorodność sprawia, że opowieść jest tak autentyczna. Pokazuje, że nie ma jednej właściwej drogi przeżywania żałoby, tak jak nie ma jednego scenariusza na dalsze życie.

Styl Izumi Kizary jest lekki, spokojny, wręcz kojący. Czyta się tę książkę powoli, z uważnością, jakby każde zdanie prosiło, by dać mu chwilę. To literatura, która nie domaga się uwagi. Choć na pierwszy rzut oka ta powieść może wydawać się nudna lub przewidywalna, między kolejnymi słowami kryją się emocje, które trafiają prosto w czytelnicze serce. Nie uderzają gwałtownie, ale zostają na długo, wywołując cichy uśmiech, wzruszenie, refleksję.

Na uznanie zasługuje również polskie tłumaczenie. Jest ono płynne, wyczulone na ton i specyfikę japońskiej prozy. Przypisy są dyskretne i pomocne, nie wybijają z rytmu lektury, a jednocześnie pozwalają lepiej zrozumieć kontekst kulturowy.

„Wczorajsze curry, jutrzejszy chleb” to taka książka-otulacz. To opowieść o sieci relacji, jakie tworzymy przez całe życie, często nie zdając sobie sprawy, jak bardzo jesteśmy dla siebie ważni. O tym, że każdy zostawia po sobie ślad - czasem wielki, innym razem ledwie zauważalny, ale zawsze znaczący i pozostający na długo. To również opowieść o tym, że pamięć nie musi boleć, ale może być ciepła i pełna czułości.

To jedna z tych powieści, które kończy się z lekkim niedosytem – nie dlatego, że czegoś brakuje, ale dlatego, że chciałoby się jeszcze chwilę pobyć z bohaterami, posłuchać ich ciszy, poobserwować ich zwyczajne życie. To perełka dla miłośników literatury japońskiej, spokojnych historii i książek, które leczą nie dźwiękami, lecz delikatnością i słowami.

 

Polecam z całego serca.

 

Kto z Was zna Pawła Huellego i jego twórczość?

Paweł Huelle był jednym z najwybitniejszych polskich pisarzy współczesnych, nieodłącznie związanym z Gdańskiem - miastem, które stało się pełnoprawnym bohaterem jego prozy. Jego opowieści są pełne nostalgii, tajemnicy i refleksji nad przemijaniem. Huelle był mistrzem narracji, który pozostawił po sobie bogaty i niezwykle spójny literacki świat – świat, do którego wciąż chce się wracać.

Twórczość Pawła Huellego od lat zajmuje w moim czytelniczym świecie szczególne miejsce. Jego książki towarzyszą mi od dawna i za każdym razem odkrywam w nich coś nowego. Kilka razy miałam okazję spotkać Pawła Huellego osobiście i każde z tych spotkań było dla mnie wyjątkowym, na długo zapadającym w pamięć doświadczeniem. Z ogromną radością przyjęłam więc informację o powstaniu publikacji „Wędrówki z Weiserem. Spacerownik po twórczości Pawła Huellego”.

„Wędrówki z Weiserem. Spacerownik po twórczości Pawła Huellego” to wyjątkowa, dwuczęściowa publikacja wydana przez Wojewódzką i Miejską Bibliotekę Publiczną w Gdańsku . To nie tylko książka o literaturze, ale także zaproszenie do uważnego, świadomego spacerowania śladami utworów, bohaterów i samego autora.

Pierwsza część, „Motywy”, przybliża czytelnikom najważniejsze inspiracje, tematy i wątki obecne w twórczości Huellego. To doskonałe wprowadzenie zarówno dla znawców, jak i dla tych, którzy dopiero zaczynają swoją przygodę z prozą pisarza.

Druga część, „Miejsca”, ma charakter prawdziwego spacerownika. Prowadzi czytelnika konkretnymi trasami po Gdańsku, zabierając do miejsc znanych z kart powieści i opowiadań. Dzięki mapkom, opisom i literackim odniesieniom możemy dosłownie wejść w świat Pawła Huellego i spojrzeć na miasto jego oczami.

To publikacja, która zachwyci wiernych czytelników Pawła Huellego, a nowych zachęci do pierwszego spotkania z jego prozą.
Osobiście jestem tą pozycją absolutnie oczarowana. Możecie być pewni, że wkrótce wyruszę w jedną z tych wędrówek i zabiorę Was ze sobą.

Publikację można zakupić pod tym adresem.

 

„Matka Boża Samobójców” to tomik poetycki, który zaskakuje nie tylko tytułem, ale przede wszystkim głębią duchowego przeżycia i odważnym zanurzeniem się w najciemniejsze zakamarki ludzkiej egzystencji. Ojciec Bartłomiej Józef Kucharski OCD – karmelita, teolog i poeta – oddaje głos tym, którzy na co dzień milczą, których cierpienie jest niezrozumiane, a często marginalizowane: osobom w kryzysie psychicznym, duchowym i egzystencjalnym. Osobom poszukującym i próbującym zrozumieć.

Tomik ten to pozycja odważna zarówno teologicznie, jak i poetycko. Nie jest to obraz bluźnierczy, lecz poetycka ikona współczucia – tytułowa Maryja to ta, która pozostaje z cierpiącymi do końca, nawet jeśli ich los wykracza poza ramy „pobożnych historii”. To Matka milczenia, ciemności i nadziei. Przełamuje milczenie wokół samobójstwa w przestrzeni religijnej, ukazując, że nawet w największym mroku istnieje możliwość spotkania bez oceny, bez dogmatów, lecz z miłością i zrozumieniem.

To również swoiste lustro dla wierzących, pytanie, jak wygląda nasza pobożność, jeśli nie ma w niej miejsca dla zranionych, cierpiących, walczących w milczeniu. „Matka Boża Samobójców” to obraz Kościoła, który nie wyklucza, lecz otula, to wezwanie do przemiany – zarówno na poziomie indywidualnym, jak i wspólnotowym. Gdy Maryja trzyma w dłoni „krzyk”, nasze liturgie i modlitwy również powinny zawierać głos cierpiących, ich wołanie o pomoc i zrozumienie.

Wiersze Bartłomieja Kucharskiego charakteryzują się zwięzłością i oszczędnością formy, ale są niezwykle bogate w ukryte między wersami myślami. Styl poetycki autora przypomina kontemplację – krótkie, urywane wersy, modlitewne westchnienia, bezgłośne krzyki. Jego język nie moralizuje, nie ocenia, lecz pozwala mówić cierpieniu i temu, co zazwyczaj przemilczane, ukryte w cieniu. To poezja wyrastająca z milczenia, z doświadczenia „ciemnej strony duszy”, bliska duchowości i zarazem brutalnie szczera wobec ludzkiego bólu.

Warto docenić także formalny minimalizm tego zbioru. Brak patosu, brak „literackich popisów. Wszystko jest autentyczne. To poezja, która nie chce się podobać, lecz być prawdziwa. I właśnie ta szczerość i ta głębia myśli zostają w czytelniku na długo.

Chociaż tomik wpisuje się w nurt poezji religijnej, jego przesłanie nie jest wyłącznie dla wierzących. Wrażliwość, empatia, doświadczenie bólu i rozdarcia – są uniwersalne. „Matka Boża Samobójców” to poezja głęboko ludzka, przekraczająca granice wyznań i światopoglądów.

Jako teolog Bartłomiej Józef Kucharski OCD nie boi się zadawać trudnych pytań. Czyni to czasem dramatycznie, innym razem z pokorą. Bóg w jego wierszach to nie zawsze obecność pełna światła. Często to Bóg milczący, niepojęty, ukryty, ale obecny. Obecny w otaczającym nas świecie. Nadzieja w tych utworach nie jest nachalna, lecz cicha, jak szept modlitwy w ciemności.

W dobie poezji często zamykającej się w estetyzmie i formie „Matka Boża Samobójców” stanowi akt odwagi – zarówno twórczej, jak i duchowej. Poeta wychodzi poza konwencjonalne schematy języka religijnego, by zmierzyć się z tematami, które w Kościele nadal bywają przemilczane: depresją, samobójstwem, utratą wiary lub jej poszukiwaniem. Nie robi tego z pozycji mentora, lecz jako współcierpiący. Jego poezja to wspólna modlitwa i wspólny płacz – nie z ambony, lecz z głębi duszy.

„Matka Boża Samobójców” nie jest lekturą łatwą. To poezja, która wymaga otwartego serca i gotowości na konfrontację z własnym wnętrzem. W zamian oferuje coś niezwykle cennego – przestrzeń na łzy, pytania i obecność bez warunków. To poezja, która, choć zrodzona z bólu, niesie w sobie potencjał uzdrowienia.

Bartłomiej Józef Kucharski OCD stworzył dzieło, które można nazwać duchową ikoną współczesnego cierpienia. „Matka Boża Samobójców” to głęboko poruszający, poetycki apel o empatię, uwagę i miejsce dla tych, którzy zmagają się w ciszy. To poezja, która nie tylko mówi o Bogu – ale także mówi do Boga, w imieniu tych, którzy już nie potrafią.

 

    

 

 

 

Kiedy mrok ogarnia wszystko...

   Teheran, miasto pogrążone w chaosie, strachu i rozpaczy po trzęsieniu ziemi. Miasto pełne tajemnic, sprzeczności, problemów społecznych i politycznych. I pośród tego wszystkiego ona, Szadi, uzależniona od opium młoda kobieta. Gdy wszyscy wokół próbują przetrwać najgorsze, pakując najważniejsze rzeczy i rozpaczając nad losem, ona rozpacza nad kurczącym się zapasem narkotyku.

   Szadi bez wahania podejmuje ryzyko i rusza w miasto, aby zdobyć to, dzięki czemu jest w stanie przetrwać i walczyć z własnymi demonami. Droga do zaspokojenia narkotykowego głodu okazuje się nie taka łatwa jak przypuszczała, gdy opuszczała w miarę bezpieczne wnętrze rodzinnego domu. Labirynt dobrze znanych miejsc i ulic poraża ogromem zniszczeń i masowym szaleństwem. Poraża nawet ją, osobę, do której bodźce ze świata zewnętrznego docierają tylko po części, ponieważ jej uwaga skupiona jest na czymś znaczenie ważniejszym...

 

   W tej świetnie skomponowanej powieści autorka zaprezentowała nieznane oblicze Iranu. Iran z książki jest miejscem złym, gdzie każda rodzina mierzy się z problemami, mrocznymi tajemnicami, szemranymi układami. Gdzie więzi rodzinne znaczą mniej niż więzi przyjaźni, a często życie rodzinne to jedynie pozory.

   Książka w genialny sposób ukazuje piękną katastrofę, jaką jest współczesne życie. Zestawienie pokoleń i wyznawanych wartości idealnie ukazuje te różnice.

   Sama Szadi, główna bohaterka książki, jest pełną sprzeczności postacią, która potrafi wywołać w czytelniku współczucie, a chwilę później wstręt. Przez wszystkich uważana za problematyczną, naiwną, zbyt buntowniczą. A ona żyje na własnych warunkach, dostrzegając to, czego inni nie chcą zauważyć i trafnie komentując otaczający ją świat.

 

   "Nie ma co" to świetna, choć wymagająca książka. Intensywna. Wciągająca. Tak bardzo inna. Wymagająca, ponieważ wiele się dzieje, a czytelnik przenika do wnętrza bohaterki, postrzega świat jej oczami, poznaje jej emocje i myśli. Książka nie jest długa, ale potrzebuje uwagi czytelnika, aby ten odkrył piękno tej historii. Czytając ją, należy delektować się każdym słowem, powoli wkraczać w stworzony przez autorkę świat, przeżywać kolejne wydarzenia wraz z bohaterką. I wraz z nią przemierzać mrok - ten panujący w mieście, jak również w niej samej.

  Na dodatkową pochwałę zasługuje świetne tłumaczenie. Pani Aleksandra Szymczyk przetłumaczyła tę książkę z języka perskiego i dodając liczne przypisy w teście, pomogła czytelnikom zrozumieć tamten świat. Dzięki temu lektura tej książki jest jeszcze większą przyjemnością.

  Choć nie jest to książka dla każdego, warto dać jej szansę. Warto dać się zabrać w szaloną przygodę i poddać się jej bezgranicznie. Kto sięgnie po tę książkę, nie pożałuje.

Serdecznie polecam.

Dziękuję Wydawnictwu Glowbook za zaufanie i możliwość przed przedpremierowego zapoznania się z treścią tej książki.